![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2465_1715110697.png)
about
Oh, I love it and I hate it at the same time
Hidin' all of our sins from the daylight
Hidin' all of our sins from the daylight
010.
Dzisiaj też postawiła na spotkanie się z nią, skoro Astoria była chętna. Uznały, że trochę zaryzykują i zrobią razem coś bardziej publicznego, ale jednocześnie wybrały dość turystyczną opcję, żeby zminimalizować ryzyko wpadnięcia na kogoś z kręgu znajomych Mallory (albo nie daj boże z kręgu znajomych jej rodziców). Nie była jeszcze gotowa by komukolwiek ze swojej rodziny mówić o tym, co się działo. A już na pewno nie była w stanie zacząć od państwa Henderson. Potrzebowała jakiejś wprawy w tłumaczeniu tej historii zanim będzie potrafiła przedstawić ją im twarzą w twarz. W końcu to dla nich przez tyle lat wiodła idealne życie i na własne życzenie wywróciła to wszystko do góry nogami.
Spotkały się przy kasach do gondolek, wjeżdżających ponad linią drzew do miasteczka na szczycie góry. Uśmiechnęła się, gdy tylko ją dostrzegła, czując znajomy już dreszcz ekscytacji, który nigdy jej nie męczył. Miała nadzieję, że to się nie zmieni i jak na razie nic tego nie zapowiadało.
— Cześć — przywitała się z Astorią miękko, przytulając ją krótko na powitanie i cmokając w policzek, jak to przyjaciółki często robiły. — Nie miałaś problemów z dotarciem? — zapytała z troską, bo szatynka spóźniła się z dziesięć minut. Mal miała nadzieję, że wszystko jest okej i to zwyczajne zapomnienie albo jakiś zły skręt po drodze czy problemy ze znalezieniem miejsca. — Pozwoliłam sobie zakupić dla nas bilety, więc możemy już iść ustawić się w kolejce — dodała z lekkim uśmiechem. Była bardzo podekscytowana na myśl, że kolejny raz będzie im dane robić coś niemal typowego dla zwyczajnej randki. Bez trzymania się za ręce przy ludziach i bez innych sposobów okazywania sobie uczuć, ale tego i tak by nie robiły, nawet gdyby cały świat wiedział o tym, że są razem. Mallory wystarczało, że były w przestrzeni publicznej, a nie skradały się po kątach, mieszkaniach i wynajmowanych apartamentach.
astoria lindbergh
![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2472_1715019862.png)
about
don't wanna complicate the rhythm that we've got, but I'm speechless. when everything's so pure, can it be aimless?
009.
Astoria wątpiła, by kiedykolwiek znudziła się spotkaniami z Mallory — nawet wtedy, gdy staną się bardziej dostępne, mniej tajemnicze i bardziej codzienne. Nie wierzyła, że kiedyś ten dreszcz ekscytacji, który ogarniał ją zawsze, gdy pojawiła się w zasięgu jej wzroku, mógł po prostu zniknąć. Mallory była po prostu zbyt wyjątkowa, a sama Astoria — za bardzo szczęśliwa.
Byłaby odwołać plany na rzecz spotkania z kobietą, gdyby tylko takowe miała. Bo chociaż w Lorne Bay mieszkała już kilka długich miesięcy, to nadal nie zawarła zbyt wielu znajomości — łatwo jednak się domyślić, od którego momentu przestało jej to przeszkadzać. Żałowała jedynie tego, że póki co nadal miały dośc ograniczone możliwości spotkań, a spędzany razem czas znacząco ukrócony. O czym nie mówiła głośno, by nie wywierać niepotrzebnej presji na kobiecie, która przecież miała przecież za zadanie stopniowo wywrócić swoje życie do góry nogami.
Kiedy pojawiła się na miejscu, odrobinę spóźniona, Mallory już na nią czekała. Wyszła z samochodu, zatrzaskując drzwi kierowcy i podeszła do kobiety, by się przywitać — zdecydowanie bardziej niewinnie, niż miałaby na to ochotę. Tym bardziej że nawet ubrana nieco mniej elegancko, niż podczas jej pierwszej randki zapierała dech w piersi — o czym zapewne Astoria przemyci później uwagę, bo lubiła ją komplementować.
— Hej, nawet nie — przyznała, uśmiechając się lekko. — Brakło mi jedynie paliwa po drodze, więc musiałam się zatrzymać, stąd poślizg — wyjaśniła, uśmiechając się lekko. Nie pomyślała o tym wcześniej, więc musiała trochę zboczyć z kursu. Na szczęście nie kazała Mal na siebie długo czekać. Uśmiech wkradł się na usta Astorii, w związku z kolejnymi słowami kobiety, na które skinęła głową.
— Wspaniały pomysł, chodźmy zatem — rzuciła, wskazując brodą dość sporą kolejkę. Ustawiły się na jej końcu, a Aria przekręciła się lekko, by zwrócić się twarzą do kobiety. — Nigdy tu nie byłam — przyznała szczerze, nie kryjąc podekscytowania. Podobało jej się odkrywanie okolicznych uroków u jej boku. Podobnie jak myśl, że znowu były na randce, w nieco bliższej okolicy i nagle to było jakoś takie mniej potajemne i desperacko ukrywane. I może jeszcze trochę pozostawały zachowawcze, ale było w tym już coś bardziej naturalnego — z tym wyjątkiem, że w normalnych okolicznościach może nawet zdobyłaby się na złapanie jej za rękę.
![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2465_1715110697.png)
about
Oh, I love it and I hate it at the same time
Hidin' all of our sins from the daylight
Hidin' all of our sins from the daylight
Mimo że Astoria nie naciskała, Mallory sama czuła presję by załatwić kwestię swojego małżeństwa. Nie z poczucia winy czy strachu co się stanie, jeśli zostaną odkryte, choć ten też się czasem czaił w zakamarkach jej umysłu. Głównie po to by mogły w końcu wyjść z cienia na światło dzienne, nie skradać się, tylko żyć swoim życiem, tak jak powinny. Tak jak panna Lindbergh zasługiwała. Łatwiej było jednak mówić niż robić, bo w przypadku rozwiązania małżeństwa, jakie zawarła z Raymondem, trzeba było kroczyć ostrożnie, żeby przez jeden zły ruch nie zniszczyć tego, co przez lata budowała. Nie miała na myśli jedynie pieniędzy. Głównie swoją reputację, bo jako lekarka chciała pozostać godną zaufania osobą, a taki skandal mógłby rzutować na jej opinię w medycznym świecie, nie tylko wśród w kręgach lekarskich, ale również w przypadku niektórych pacjentów. W grę wchodziły też kwestie rodzinne, bo chciała tę sytuację przedstawić swojej rodzinie w taki sposób by jak najmniej ich to zabolało i miało mały wpływ na ich życia. A niestety, w przypadku pozycji, jaką posiadali państwo Henderson w społeczeństwie, rozwód córki i związek z inną kobietą, w dodatku taki, który zaczął się jeszcze w trakcie trwania małżeństwa, mógł się odbić bardzo negatywnie.
— Nawet? — powtórzyła po niej, łapiąc ją za to jedno słówko i unosząc brew. — Często się spóźniasz? — zapytała zaciekawiona. — Na spotkania ze mną nigdy — dodała jeszcze, a potem uśmiechnęła się delikatnie. Zdawała sobie sprawę z tego, że zajmuje dość wyjątkowe miejsce w życiu kobiety, ale nie wiedziała czy na tyle by dla niej zjawiała się na czas. I czy w przyszłości może się to zmienić. Pokiwała głową, przyjmując jej wyjaśnienie do wiadomości.
— Ja raz, ale dawno temu — przyznała, kiedy stanęły w kolejce. — Chyba jeszcze w podstawówce — przypomniała sobie po chwili zastanowienia. Mogły to być też początki szkoły średniej, ale uznała, że nie jest to jakiś znaczący szczegół, o którym warto wspominać. — Już nie za bardzo to pamiętam, więc możemy uznać, że będziemy odkrywać to miejsce po raz pierwszy razem – uznała, przyglądając się szatynce z uśmiechem. Miała ogromną ochotę ją pocałować albo chociaż spleść swoje palce z jej, ale na razie dzielnie się powstrzymywała. Wcześniej nie miała problemu z nieokazywaniem uczuć w przestrzeniach publicznych, ale przy Astorii trudno było jej utrzymać ręce przy sobie.
— Jak Ci minął tydzień? — zapytała, a w międzyczasie postąpiła kilka kroków naprzód, bo kolejka skrupulatnie przesuwała się ku gondolkom. Za nimi ustawiali się kolejni ludzie. Mal kontrolnie zerkała co jakiś czas czy nie widzi nikogo znajomego. Miała nadzieję, że ta paranoja jej minie, gdy kobieta zajmie całą jej uwagę, ale na razie nie potrafiła się pozbyć cichego głosiku, który nakazywał jej nadmierną ostrożność.
astoria lindbergh
— Nawet? — powtórzyła po niej, łapiąc ją za to jedno słówko i unosząc brew. — Często się spóźniasz? — zapytała zaciekawiona. — Na spotkania ze mną nigdy — dodała jeszcze, a potem uśmiechnęła się delikatnie. Zdawała sobie sprawę z tego, że zajmuje dość wyjątkowe miejsce w życiu kobiety, ale nie wiedziała czy na tyle by dla niej zjawiała się na czas. I czy w przyszłości może się to zmienić. Pokiwała głową, przyjmując jej wyjaśnienie do wiadomości.
— Ja raz, ale dawno temu — przyznała, kiedy stanęły w kolejce. — Chyba jeszcze w podstawówce — przypomniała sobie po chwili zastanowienia. Mogły to być też początki szkoły średniej, ale uznała, że nie jest to jakiś znaczący szczegół, o którym warto wspominać. — Już nie za bardzo to pamiętam, więc możemy uznać, że będziemy odkrywać to miejsce po raz pierwszy razem – uznała, przyglądając się szatynce z uśmiechem. Miała ogromną ochotę ją pocałować albo chociaż spleść swoje palce z jej, ale na razie dzielnie się powstrzymywała. Wcześniej nie miała problemu z nieokazywaniem uczuć w przestrzeniach publicznych, ale przy Astorii trudno było jej utrzymać ręce przy sobie.
— Jak Ci minął tydzień? — zapytała, a w międzyczasie postąpiła kilka kroków naprzód, bo kolejka skrupulatnie przesuwała się ku gondolkom. Za nimi ustawiali się kolejni ludzie. Mal kontrolnie zerkała co jakiś czas czy nie widzi nikogo znajomego. Miała nadzieję, że ta paranoja jej minie, gdy kobieta zajmie całą jej uwagę, ale na razie nie potrafiła się pozbyć cichego głosiku, który nakazywał jej nadmierną ostrożność.
astoria lindbergh
![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2472_1715019862.png)
about
don't wanna complicate the rhythm that we've got, but I'm speechless. when everything's so pure, can it be aimless?
Była to zdecydowanie miła wizja. Chociaż tego rodzaju spotkania kryły w sobie sporo uroku, to bez mrugnięcia okiem zastąpiłaby je normalnymi randkami, podczas których nie musiałaby się zastanawiać, czy zrobienie danej rzeczy, gdy znajdowały się w takim miejscu, wydawało się odpowiednia, czy może nie do końca. A jeśli kiedyś — już podczas oficjalnych randek — jednak zatęsknią za ukrywaniem się (co na pewno się zdarzy, wiadomo), to zawsze będą mogły znowu poudawać sekretny romans. Nic nie stało na przeszkodzie. Więcej potencjalnych kłód pod nogami miała Mallory na pewno. Dlatego Astoria była gotowa poczekać tak długo, ile było trzeba. A jeśli się okaże, że będzie lepiej dla jej kariery jeśli po tym wszystkim wyniesie się z Lorne Bay, to prawda była taka, że poszłaby za nią. Czego jeszcze nie zadeklarowała chyba jedynie dlatego, że nie chciała jej przestraszyć i przytłoczyć.
— Zdarza się — rzuciła niby tajemniczo, ale w większości miało podziałać wymijająco, by nie przyznawać, że zwykle z punktualnością miała na bakier. — Staram się — przyznała. Spędzały ze sobą stosunkowo mało czasu, więc tym bardziej nie chciała go skracać zbyt późnym pojawianiem się w umówionym miejscu. Może kiedyś pozna tę niechlubną część osobowości Astorii, którą, póki co wygodnie zdołała ukryć.
— Brzmi super — potwierdziła wyraźnie podekscytowana, uśmiechając się do niej lekko. — A skoro o podstawówce mowa… jakim dzieckiem byłaś? — zapytała zaintrygowana, mając wrażenie, że nic, co rodziło jej się w głowie, nie byłoby adekwatne. Może dlatego, że gdy ją poznała, była stonowana i elegancka — zupełnie idealna i jakoś nie potrafiła odszukać w głowie wizji młodej Mallory, która mogłaby pasować do tego obrazka i jakoś go dopełniać. Chociaż możliwe, że — podobnie jak Astoria — za młodu zupełnie nie zachowywała się jak ktoś podobny do aktualnej wersji.
— Całkiem pracowicie. Prawie skończyłam scenariusz pierwszej rolki, którą chcę nagrać jakoś w weekend — przyznała. Musiała ją doszlifować i sprawić, żeby całość wyglądała finalnie naturalnie i zachęcająco. Nie chciała zepsuć sobie wielkiego powrotu, ale czuła ekscytację na samą myś. — A twój? Mam nadzieję, że jakoś miło i niezbyt męcząco, bo nie zamierzam się z tobą dzisiaj za szybko żegnać — przyznała szczerze. Chciała spędzić z nią trochę więcej czasu, bo aktualnie znajdowała się na etapie, kiedy bardzo mocno pragnęła lepiej ją poznawać — z każdym kolejnym potkaniem, ale tych miały stosunkowo mało, co dość mocno utrudniało sprawę.
— Zdarza się — rzuciła niby tajemniczo, ale w większości miało podziałać wymijająco, by nie przyznawać, że zwykle z punktualnością miała na bakier. — Staram się — przyznała. Spędzały ze sobą stosunkowo mało czasu, więc tym bardziej nie chciała go skracać zbyt późnym pojawianiem się w umówionym miejscu. Może kiedyś pozna tę niechlubną część osobowości Astorii, którą, póki co wygodnie zdołała ukryć.
— Brzmi super — potwierdziła wyraźnie podekscytowana, uśmiechając się do niej lekko. — A skoro o podstawówce mowa… jakim dzieckiem byłaś? — zapytała zaintrygowana, mając wrażenie, że nic, co rodziło jej się w głowie, nie byłoby adekwatne. Może dlatego, że gdy ją poznała, była stonowana i elegancka — zupełnie idealna i jakoś nie potrafiła odszukać w głowie wizji młodej Mallory, która mogłaby pasować do tego obrazka i jakoś go dopełniać. Chociaż możliwe, że — podobnie jak Astoria — za młodu zupełnie nie zachowywała się jak ktoś podobny do aktualnej wersji.
— Całkiem pracowicie. Prawie skończyłam scenariusz pierwszej rolki, którą chcę nagrać jakoś w weekend — przyznała. Musiała ją doszlifować i sprawić, żeby całość wyglądała finalnie naturalnie i zachęcająco. Nie chciała zepsuć sobie wielkiego powrotu, ale czuła ekscytację na samą myś. — A twój? Mam nadzieję, że jakoś miło i niezbyt męcząco, bo nie zamierzam się z tobą dzisiaj za szybko żegnać — przyznała szczerze. Chciała spędzić z nią trochę więcej czasu, bo aktualnie znajdowała się na etapie, kiedy bardzo mocno pragnęła lepiej ją poznawać — z każdym kolejnym potkaniem, ale tych miały stosunkowo mało, co dość mocno utrudniało sprawę.
![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2465_1715110697.png)
about
Oh, I love it and I hate it at the same time
Hidin' all of our sins from the daylight
Hidin' all of our sins from the daylight
Po latach życia w taki sposób jak to czyniła Mallory, wszystko, co razem czyniły wydawało się nieco przytłaczające. Przy Astorii czuła zdecydowanie więcej niż przy kimkolwiek innym. Czyniło to każdą chwilę u jej boku zdecydowanie bardziej intensywną i bez wyznań, że kobieta poszłaby za nią do innego miasta w razie konieczności, więc może lepiej, że na razie nie mówiła o tym na głos. Nie sprawiłoby to, że Henderson by uciekła, wątpiła by istniało cokolwiek poza wyraźnym życzeniem ze strony szatynki by zniknęła z jej życia, co byłoby w stanie sprawić, że by od niej odeszła, ale poczułaby wówczas jeszcze większą presję by zakończyć swoją formalną i nieformalną relację z Raymondem.
Uśmiechnęła się rozbawiona tajemniczą odpowiedzią kobiety i pokiwała powoli głową. Wydawało jej się, że rozumie co się za tym kryło. Nikt nie mógł być idealny. Jeśli kilka minut czekania miało być ceną za spotkania z Lindbergh, Mallory była gotowa ją płacić do końca życia.
— Hmm… — zastanowiła się, próbując przywołać w głowie obraz młodej siebie. Nie było to wcale takie łatwe. Minęło sporo lat od tego czasu, a nie należała do tych ludzi, którzy często wracają wspomnieniami do okresu dzieciństwa. — Skupiona — uznała w końcu. To jedno słowo dość dobrze podsumowywało jej ówczesną osobowość i styl życia, jaki owe skupienie za sobą ciągnęło. — Byłam spokojna. Dużo się uczyłam i chodziłam na różne zajęcia dodatkowe. Nie zostawiało to dużo czasu na… inne rzeczy — wyjaśniła, żeby podzielić się z Astorią czymś więcej niż tylko jednym słowem, które bez kontekstu nie za dużo mogło jej powiedzieć. — Nie za wiele się zmieniło — zaśmiała się po chwili. — A Ty? — odbiła piłeczkę i spojrzała na kobietę z zainteresowaniem. W jej głowie młoda Aria rodziła się jako bardziej beztroska i energiczna, ciekawa wszystkiego, co ją otaczało.
— Bardzo chcę ją obejrzeć — przyznała podekscytowana tym, że jej dziewczyna czyniła kolejne kroki by spełnić swój plan. Nie znała się na tym zupełnie, ale właśnie to sprawiało, że stanowiła idealnego widza — jeśli ona zrozumie o czym Astoria mówiła, każdy inny widz też załapie. Zarumieniła się lekko na kolejne słowa szatynki. — Nawet jakbym przyszła tu prosto z dziesięcio godzinnej operacji to wizja spotkania z Tobą i to, co właśnie powiedziałaś by mnie skutecznie utrzymało na nogach — zapewniła ją z nieco zaczepnym uśmiechem, kiedy wsiadały do swojej gondolki. Na szczęście nikt więcej się do nich nie dołączył i miały ją całą dla siebie. — Chodź — poprosiła miękko i wyciągnęła rękę, bo chciała, żeby kobieta usiadła obok niej. Skoro miały tu być tylko we dwie przez kilkanaście minut, które dzieliło je od pierwszego przystanku, mogły sobie pozwolić na nieco więcej niż w obecności ludzi.
astoria lindbergh
Uśmiechnęła się rozbawiona tajemniczą odpowiedzią kobiety i pokiwała powoli głową. Wydawało jej się, że rozumie co się za tym kryło. Nikt nie mógł być idealny. Jeśli kilka minut czekania miało być ceną za spotkania z Lindbergh, Mallory była gotowa ją płacić do końca życia.
— Hmm… — zastanowiła się, próbując przywołać w głowie obraz młodej siebie. Nie było to wcale takie łatwe. Minęło sporo lat od tego czasu, a nie należała do tych ludzi, którzy często wracają wspomnieniami do okresu dzieciństwa. — Skupiona — uznała w końcu. To jedno słowo dość dobrze podsumowywało jej ówczesną osobowość i styl życia, jaki owe skupienie za sobą ciągnęło. — Byłam spokojna. Dużo się uczyłam i chodziłam na różne zajęcia dodatkowe. Nie zostawiało to dużo czasu na… inne rzeczy — wyjaśniła, żeby podzielić się z Astorią czymś więcej niż tylko jednym słowem, które bez kontekstu nie za dużo mogło jej powiedzieć. — Nie za wiele się zmieniło — zaśmiała się po chwili. — A Ty? — odbiła piłeczkę i spojrzała na kobietę z zainteresowaniem. W jej głowie młoda Aria rodziła się jako bardziej beztroska i energiczna, ciekawa wszystkiego, co ją otaczało.
— Bardzo chcę ją obejrzeć — przyznała podekscytowana tym, że jej dziewczyna czyniła kolejne kroki by spełnić swój plan. Nie znała się na tym zupełnie, ale właśnie to sprawiało, że stanowiła idealnego widza — jeśli ona zrozumie o czym Astoria mówiła, każdy inny widz też załapie. Zarumieniła się lekko na kolejne słowa szatynki. — Nawet jakbym przyszła tu prosto z dziesięcio godzinnej operacji to wizja spotkania z Tobą i to, co właśnie powiedziałaś by mnie skutecznie utrzymało na nogach — zapewniła ją z nieco zaczepnym uśmiechem, kiedy wsiadały do swojej gondolki. Na szczęście nikt więcej się do nich nie dołączył i miały ją całą dla siebie. — Chodź — poprosiła miękko i wyciągnęła rękę, bo chciała, żeby kobieta usiadła obok niej. Skoro miały tu być tylko we dwie przez kilkanaście minut, które dzieliło je od pierwszego przystanku, mogły sobie pozwolić na nieco więcej niż w obecności ludzi.
astoria lindbergh
![Awatar użytkownika](./download/file.php?avatar=2472_1715019862.png)
about
don't wanna complicate the rhythm that we've got, but I'm speechless. when everything's so pure, can it be aimless?
Dla samej Astorii wszystko może i było ciut przystępniejsze i nieco bardziej znane, ale nie na tyle, by odejmowało to uroku i całej magii. Bywała w związkach z kobietami — jak wiadomo, także tych poważnych. Nie zamierzała jednak przyrównywać tego do sytuacji z Mallory i to nie tyle przez niejasną sytuację z mężem, ile fakt, że kobieta pozostawała całkowicie poza możliwością stawiania jej koło kogoś innego. Była niezwykła, tak po prostu.
— Nie jestem zaskoczona — przyznała szczerze, uśmiechając się do niej lekko. Gdyby miała snuć samodzielne domysły, to pewnie właśnie tę stronę by się pokierowały. Mogła jedynie zakładać, jak wiele wynikało to z presji narzucanej przez rodziców — którą rozumiała całkiem dobrze. — Nie byłam przebojowym dzieckiem, nawet nie do końca umiałam dogadać się z rówieśnikami — przyznała. Długo czuła się nie na miejscu i dopiero jej pierwsza dziewczyna uzmysłowiła jej nie tylko, że wolała kobiety, ale też, że nie chciała dłużej żyć w ciągłym cieniu. Teraz wspomina to całkiem beztrosko, śmiejąc się trochę z małej, zagubionej Astorii, która szukała nieudolnie swojego miejsca. — Na pewno w tamtym momencie nie uwierzyłabym, gdyby mi ktoś powiedział, że za kilka lat będę miała jakichś fanów, interesujących się moim życiem, polegającym na moich poleceniach — przyznała, ale nie w ramach przemądrzania się, ile w formie żenującego wytknięcia, że kiedyś naprawdę była kimś, kto żył ciekawiej. Teraz znowu wszystko się ustabilizowało, ale w sposób, którego z pewnością nie zamieniłaby na nic innego. Lubiła to, w jakim miejscu się znajdowała.
— Jasne. Zaproszę cię na uroczysty pokaz — dała jej słowo. Jeszcze nie myślała o tremie, którą prawdopodobnie odczuje, pokazując stworzone treści Mallory. Była za to podekscytowana na myśl, że — w mniejszym, czy większym stopniu — odegra w tym wszystkim czynny udział. — To dobrze, taki był cel — zapewniła ją. Wprawdzie nie do końca to sobie tak mądrze w głowie rozplanowała, ale z pewnością nie planowała narzekać na to, że sprawy się tak miło same układały. Czekał je naprawdę przyjemny dzień, więc Mal nie musiała nawet powtarzać dwa razy swojego zaproszenia, Astoria chwilę później wcisnęła się na miejsce tuż obok.
— Mogę? Tylko dla mnie — dała jej słowo, gdy wyciągnęła telefon i odsunęła się trochę, by w odpowiednim momencie uchwycić Mallory. Przyjdzie czas na zdjęcia z ładnym krajobrazem, teraz zamierzała się i tak skupić tylko na kobiecie, która siedziała obok. Nie planowała się tym dzielić i próbować chwycić idealnej chwili — z tego wyrosła, jak miała nadzieję.
— Nie jestem zaskoczona — przyznała szczerze, uśmiechając się do niej lekko. Gdyby miała snuć samodzielne domysły, to pewnie właśnie tę stronę by się pokierowały. Mogła jedynie zakładać, jak wiele wynikało to z presji narzucanej przez rodziców — którą rozumiała całkiem dobrze. — Nie byłam przebojowym dzieckiem, nawet nie do końca umiałam dogadać się z rówieśnikami — przyznała. Długo czuła się nie na miejscu i dopiero jej pierwsza dziewczyna uzmysłowiła jej nie tylko, że wolała kobiety, ale też, że nie chciała dłużej żyć w ciągłym cieniu. Teraz wspomina to całkiem beztrosko, śmiejąc się trochę z małej, zagubionej Astorii, która szukała nieudolnie swojego miejsca. — Na pewno w tamtym momencie nie uwierzyłabym, gdyby mi ktoś powiedział, że za kilka lat będę miała jakichś fanów, interesujących się moim życiem, polegającym na moich poleceniach — przyznała, ale nie w ramach przemądrzania się, ile w formie żenującego wytknięcia, że kiedyś naprawdę była kimś, kto żył ciekawiej. Teraz znowu wszystko się ustabilizowało, ale w sposób, którego z pewnością nie zamieniłaby na nic innego. Lubiła to, w jakim miejscu się znajdowała.
— Jasne. Zaproszę cię na uroczysty pokaz — dała jej słowo. Jeszcze nie myślała o tremie, którą prawdopodobnie odczuje, pokazując stworzone treści Mallory. Była za to podekscytowana na myśl, że — w mniejszym, czy większym stopniu — odegra w tym wszystkim czynny udział. — To dobrze, taki był cel — zapewniła ją. Wprawdzie nie do końca to sobie tak mądrze w głowie rozplanowała, ale z pewnością nie planowała narzekać na to, że sprawy się tak miło same układały. Czekał je naprawdę przyjemny dzień, więc Mal nie musiała nawet powtarzać dwa razy swojego zaproszenia, Astoria chwilę później wcisnęła się na miejsce tuż obok.
— Mogę? Tylko dla mnie — dała jej słowo, gdy wyciągnęła telefon i odsunęła się trochę, by w odpowiednim momencie uchwycić Mallory. Przyjdzie czas na zdjęcia z ładnym krajobrazem, teraz zamierzała się i tak skupić tylko na kobiecie, która siedziała obok. Nie planowała się tym dzielić i próbować chwycić idealnej chwili — z tego wyrosła, jak miała nadzieję.